Wist je dat…

mengpaneelWist je dat…
…je op deze pagina diverse informatie vindt, over ons en over de website?!

Klik op de onderstaande kopjes voor extra informatie!

  • Geschiedenis
  • De gregoriaanse muziek is de muziek die eigen is aan de Romeinse liturgie in de Katholieke Kerk. De term gregoriaans (carmen gregorium) wordt sinds de 9e eeuw gebruikt om de kerkmuziek aan te duiden die een vast onderdeel is van de kerkelijke liturgie. Gregoriaanse muziek wordt voornamelijk gekenmerkt door éénstemmigheid (zonder begeleiding), het als regel gebonden zijn aan diatoniek en aan de modaliteit van de kerktoonsoorten en door een vrij ritme.
  • Muziektherapie
  • mix-ruimte
    Muziek kan je vrolijk maken, maar ook verdrietig. Als je in een bepaalde stemming bent, kun je behoefte hebben aan een bepaald soort muziek. Muziek kan ontroeren, muziek kan ontspannen. Misschien is de ene mens er gevoeliger voor dan de ander, of staat de ene mens er meer open voor dan de ander, maar muziek ‘doet iets met je’. Zo kan het luisteren naar muziek emoties oproepen en door muziek te maken kun je bepaalde emoties uitdrukken. Dan is muziek een communicatiemiddel.Muziek heeft bovendien structuur. Die kan gebruikt worden om bijvoorbeeld gedragsveranderingen op gang te brengen. Verder is er een natuurlijk verband tussen muziek en beweging. Dit biedt mogelijkheden voor activering, regulering of structurering van de motoriek. Bovendien heeft muziek invloed op lichaamsfuncties, het hormonale systeem en het afweersysteem. Daarom wordt muziek ook gebruikt bij de behandeling van pijn, stress en psychosomatische aandoeningen.Dankzij bovenstaande eigenschappen van muziek wordt muziektherapie gebruikt in de gehandicaptenzorg, de psychiatrie en in verpleeghuizen. Het doel is emoties, gedrag, het denken of lichamelijke functies te beïnvloeden. Zo kan muziektherapie het zelfvertrouwen versterken, sociale vaardigheden verbeteren, maar ook een rol spelen bij het verwerken van verdriet of teleurstellingen. Muziektherapie kan bestaan uit het zelf maken van muziek, alleen of met anderen, maar ook uit het luisteren naar muziek. Het is een vorm van creatieve therapie.
  • Filmmuziek
  • marcel-drums
    Filmmuziek is muziek die tijdens films gespeeld wordt om de sfeer van de film te versterken en de emoties van de acteurs te versterken. Daarmee is de film een moderne vorm van melodrama. Veel films zouden zonder filmmuziek minder spanning hebben gehad en misschien nooit gemaakt zijn. Vaak is de muziek bij een film ook nog te koop als aparte cd, die is vaak in de meeste cd-winkels te koop.Filmmuziek is een industrie op zichzelf, niet alleen in Hollywood, maar ook in bijvoorbeeld haar Indiase tegenhanger Bollywood.Audiospoor
    De techniek van het optische audiospoor uit de jaren ’20 maakte het mogelijk om vooraf opgenomen muziek gesynchroniseerd bij de film te laten klinken. Steeds grotere orkesten werden gebruikt, de films werden vaak zelfs symfonisch van opzet, inclusief een ouverture (zoals The Ten commandments, Ben-Hur en Gone With the Wind laten zien). Tijdens de ouverture luisterde het publiek puur naar de muziek, en werd de tekst OUVERTURE groot geprojecteerd. Pas daarna begon de film. De muziek in een film is in het algemeen ondergeschikt aan het beeld. Aanvankelijk benadrukte de muziek de emoties van de acteurs, door deze niet alleen zichtbaar te maken, maar tevens via de vaak expressievolle muziek aan het publiek te laten horen. In de meer experimentele films uit de jaren zestig en zeventig werden de rollen ook wel eens omgekeerd, of gelijkwaardiger gesteld (bijvoorbeeld in de film’s van Andrej Tarkowsky).Muziek kan ook worden gebruikt om een bepaalde sfeer op te roepen, bijvoorbeeld als er iets spannends gebeurt of op het punt staat te gaan gebeuren. Er klinkt dan vaak spannende muziek om dit te benadrukken.
  • Gitaarsnaren
  • marcel-electrisch-gitaarIedereen weet wat gitaar snaren zijn. Dunne gespannen draden op of in een muziekinstrument die bij aanraking een bepaalde klank opwekken. Maar wat minder bekend is, is hoe een snaar in elkaar zit, welke soorten snaren er bestaan en niet te vergeten, hoe jij ervoor kunt zorgen dat jouw gitaar optimaal geluid oplevert. Nylon en staal
    Ze bevinden zich in verschillende snaarinstrumenten: gitaren, banjo’s, basgitaren, violen, cello’s en piano’s. Snaren voor gitaren worden tegenwoordig gemaakt van staal of nylon, in tegenstelling tot vroeger, toen men ze vervaardigde uit schapendarmen. Het grootste verschil tussen nylon en stalen gitaar snaren is de spanning: nylon zijn op minder dan de helft van de spanning gebouwd van snaren op elektrische gitaren. Nylon vind je vooral op klassieke gitaren. Stalen vindt men met name op elektrische- en western gitaren. Net als bij nylon beïnvloedt het metaal van de wikkelingen de klank. Je kunt hierbij kiezen uit verschillende diktes, afhangende van onder andere persoonlijke voorkeur en de klank die je er uit wilt halen. Soorten (roundwound, flatwound, groundwound en compound)
    Je kunt de snaar ook op een andere manier van elkaar onderscheiden, namelijk door ze in te delen in roundwound, flatwound en groundwound snaar. Deze termen verwijzen naar de manier waarop de snaar omwikkeld is met extra draad, want hoewel een snaar voor het blote oog slechts een dunne draad is, zou alleen een ‘kale’ snaar niet praktisch zijn. Daarom bestaat hij uit een kern en een omwikkeling. De kern is vaak gemaakt van staal of nylon en de omwikkeling van wit of zilverkleurig roestvrijstaal, nikkel, nikkel-legering en verzilverd koper.Roundwound gitaar snaren zijn meestgebruikt. De kern van de (nylon) snaar is (machinaal) omwonden met een lange, doorlopende, ronde draad. Deze geven een goede toon en een redelijk volume, zeker als ze net nieuw zijn. De Roundwound snaar kan zowel op akoestische als op een elektrische gezet worden.
    roundwoundFlatwound gitaar snaren verschillen van roundwound in het materiaal dat voor het omwinden van de kern gebruikt wordt. Voor flatwound is dit een plat metalen lint, met een veel gladder oppervlak dan de ronde draad van roundwound snaren. Het voordeel hiervan is dat er door minder wrijving met de vingers geen ‘piepende’ bijgeluiden ontstaan, maar een zachter geluid, vaak gekoesterd door jazz-gitaristen.
    flatwound

    Groundwound gitaar snaren vormen de brug tussen roundwound en flatwound: er wordt een ronde draad rond de kern gewikkeld, waarna deze plat gevijld en gepolijst wordt, om het oppervlak gladder te maken. Zo worden de voordelen van roundwound en flatwound snaren gecombineerd: er ontstaat een heldere toon en tevens een langere toon.
    groundwound

    Compound gitaar snaren: de kern van een compound snaar is gemaakt van een combinatie van zijde en staal; de klank ervan ligt dan ook ergens tussen staal en nylon in. De hoogste twee zijn van onomwikkeld staal, terwijl de onderste vier een stalen kern hebben die eerst met een dunne zijdedraad is omwikkeld en vervolgens met een gewone staaldraad. Ze kunnen uitsluitend voor akoestische gitaren gebruikt worden. Compound flatwound: dit is een flatwound snaar waarbij eerst een ronde draad om de kern gewikkeld is, en daaroverheen pas het platte lint. Dit type snaar wordt met name door jazz-gitaristen gebruikt;
    compound

    Gitaar snaardikte
    Ze zijn er in verschillende diktes, die aangegeven worden in duizendsten van een inch: ze zijn er van 009 tot 035 dik. Een setje met bijvoorbeeld 010-snaren is een setje waarvan de dunste snaar 0.010 inch dik is (ongeveer een kwart millimeter). De dikste snaar is ongeveer vijf keer zo dik. Een stalen snaar kan ook met naam benoemd worden in plaats van met hun diktes: extra light (010), light (012), medium (013) en heavy (014). Hoe dikker, des te zwaarder het speelt; om dezelfde toonhoogte te krijgen moeten de dikke gitaar snaren strakker aangedraaid worden dan de dunnere. 010-setjes worden veel gebruikt op elektrische gitaren. Bekende merknamen: Martin, D’Addario, Dean Markley, DR, Ernie Ball, Boston, Gibson, Fender GHS en SIT.
    Goede gitaarsnaren vind je normaal gesproken tussen de 5 en 22 Euro. Een goede en vaak duurdere snaar klinkt beter en blijft langer goed klinken.

    Gitaarsnaren kunnen breken door onder andere de volgende oorzaken.

    • De snaar staat te strak gespannen: hij is oud en daardoor minder elastisch.
    • De bespeler hanteert een te harde aanslag: er zit een knik in de snaar, waardoor er een zwakke plek ontstaan is. Deze plek is te herkennen als een kleine bobbel, vlak voordat de snaar breekt. De knik ontstaat vaak bij het opzetten van de gitaarsnaren, er zitten scherpe randjes aan het zadel, de brug of de stangetjes van de stemsleutels
    • De levensduur van gitaar snaren

    Hoe lang snaren mee gaan hangt van een aantal factoren af.

    • De kwaliteit, een goede (duurdere) snaar gaat langer mee dan minder goede (minder dure)
    • De dikte: hoe dikker de snaar, des te langer deze mee gaat; de hoeveelheid ijzer die in de snaar zit: hoe meer ijzer, des te eerder de snaar begint te roesten
    • De hoeveelheid nikkel die in de snaar zit: hoe meer nikkel, des te langer de snaar meegaat.
    • Je aanslag: wanneer je gitaar snaren hard aanslaat (vaak met een hard plectrum) gaat de elasticiteit er eerder uit.
    • Wat je eet, drinkt en rookt: hierdoor wordt de zuurgraad van je zweet beïnvloed, dit kan je snaren in meer of mindere mate aantasten. Voor het spelen je handen goed met zeep wassen en na het spelen afvegen met een doek.
    • Hoe vaak en hoe intensief je speelt: hoe vaker je speelt, des te sneller je snaren hun soepelheid verliezen, waardoor ze rek gaan vertonen en de kwaliteit van de toon minder wordt.
    • Of je je snaren na het spelen schoonmaakt: dit kun je doen door ze even te laten ‘klapperen’: even omhoog trekken van de hals en dan loslaten, waardoor het vuil uit de snaren schiet. Doe dit een aantal keren per snaar en de levensverwachting stijgt aanzienlijk!

    Een set gitaar snaren gaat ongeveer 25 speeluren mee en bas snaren 100 uren. Sommige professionele gitaristen schaffen voor elk nieuw optreden een nieuw setje aan, maar er zijn ook talloze gitaristen die jarenlang met dezelfde spelen en alleen nieuwe kopen als dit echt nodig is.

    Gitaar snaren – Elektrisch
    Over het algemeen klinkt een dikkere snaar beter dan een hele dunne (.009). Je kunt hier uitgebreid mee experimenteren. Elk snaarmerk voelt anders aan. Wanneer je veel solo’s speelt is het aan te raden dunne gitaarsnaren te nemen, zodat je makkelijk kunt “benden” . Voor een laag en vol geluid zijn dikke (.012 of .013) aan te raden. Deze worden vaak gebruikt bij rock en metal muziek.

    Ook wanneer je een gitaar lager wilt stemmen dan normaal is het aan te bevelen een dikkere snaarset te gebruiken om ervoor te zorgen dat de toon strak blijft. Daarnaast kun je in dit geval goed gebruik maken van de high tension gitaar snaren zodat ze niet slap aanvoelen. Voor gedempte, warme klank bij jazz muziek kun je gebruik maken van de dikke flatwound. Deze zijn glad en matig flexibel dat zorgt voor het donkere geluid en weinig bijgeluiden als je met je vingers over de snaren schuift.

    Gitaar snaren – Akoestisch
    De dikte van de snaar heeft bij een klassiek gitaar weinig invloed. Het gebruik van verschillende spanningen zorgt wel voor een ander geluid. Qua spanning kan gekozen worden tussen drie soorten nylon: light tension, normal tension en high tension. Hoe hoger de spanning, des te strakker en zwaarder de snaar speelt en des te helderder, duidelijker, met veel “attack” maar minder warm de klank wordt. De meeste merken bieden deze drie keuzes aan nylon gitaar snaren. Enkele bekende nylon-snaarmerken zijn Aranjuez, Augustine, D’Addario, La Bella, Boston, GHS, Hannabach en Savarez.

  • Tabulatuur
  • attaingnant-branle-de-poictouTabulatuur is vooral sinds het digitale tijdperk erg in trek. Het systeem bestaat echter al sinds de Middeleeuwen. De eerste tabs werden geschreven voor de luit, een snaarinstrument. Het principe hiervan is hetzelfde als dat van de gitaar, dat hieronder wordt uitgelegd, alleen komt deze tabulatuur in vier verschillende varianten voor: de Franse, de Italiaanse, de Duitse en de Neapolitaanse. Het verschil tussen deze versies was de manier van schrijven.De allereerste tabulatuur zou volgens de overleveringen geschreven zijn in de vijftiende eeuw door de Duitse Conrad Paumann. Zijn versie werd tot en met het einde van de zestiende eeuw gebruikt in alle Duitstalige landen. In deze tijd had de luit 5 snaargroepen (courses) en werden deze in tabs aangegeven met een letter uit het Romeinse alfabet. Toen halverwege de vijftiende eeuw een zesde snarengroep aan de luit werd toegevoegd, ontstonden daar bij verschillende componisten verschillende lettersymbolen voor. Later namen de Fransen en de Italianen het idee van tabulatuur over, maar bewerkten zij deze zodanig dat er drie verschillende soorten tabulatuur ontstonden. In Napels werd een speciale versie ontwikkeld, die in het zuiden van Italië werd gebruikt.
  • Harmonieleer
  • Harmonieleer is het onderwerp binnen de muziektheorie dat de opeenvolging van akkoorden en hun samenhang beschrijft. In de klassieke muziek is er traditioneel sprake van zogeheten tonaal-functionele harmonie, alternatieven zijn onder andere de modaal-functionele harmonie en de atonaliteit. Er is sprake van harmonie wanneer er een aantal verschillende tonen tegelijk klinken. In de striktere zin wordt in de harmonieleer onder harmonie verstaan: de (al dan niet functionele) opeenvolging van akkoorden. Een akkoord is in de klassieke harmonieleer doorgaans een opeenstapeling van minimaal 2 tertsen op een trap (ook wel een ‘drieklank’ genoemd). In de ruimere zin wordt onder harmonie verstaan: het omgaan met samenklanken binnen een stuk of stijl.

bron:https://nl.wikipedia.org